Een goed verhaal verdient goed Nederlands

Ik moet iets bekennen: ik erger me regelmatig aan het aantal fouten dat er wordt gemaakt in de Nederlandse taal. Spelfouten, kromme zinnen, rare formuleringen, je komt ze overal tegen. Toch zeg ik er meestal niks van. Ik ga mensen niet corrigeren, tenzij het echt heel bont wordt. Voor je het weet ben je een zeur of, erger nog, een taalpolitieagent. Dus ik hou me meestal in. Maar eerlijk gezegd gaat het me wel aan het hart.

Misschien komt het doordat Nederlands al vanaf de middelbare school mijn favoriete vak was. En in mijn werk als communicatieadviseur, auteur en schrijfbegeleider ben ik natuurlijk bijna dagelijks met taal bezig. Woorden doen ertoe. Zinnen ook.

Van de week zag ik op het nieuws dat kinderen tegenwoordig niet eens meer fatsoenlijk leesbaar kunnen schrijven. Ik zat hoofdschuddend voor de televisie. Want vroeger schreef je alles met de hand. Er waren geen laptops, geen iPads, geen mobiele telefoons. Alleen een pen en schriften met of zonder lijntjes. Ja, ik hoor het mezelf ook denken: ik word een oud wijf (dat hoop ik tenminste). Jongeren zullen waarschijnlijk denken: waar heeft dat mens het over? Maar ik meen het echt.

Zelf schrijf ik nog steeds ontzettend veel met de hand. Overal in huis liggen notitieboekjes. Mijn agenda staat vol met aantekeningen. Als ik het opschrijf, onthoud ik het beter. Dat was vroeger op school al zo.

Interne spellingchecker

In de boekenwereld zijn taalfouten trouwens niet oké. Natuurlijk glipt er wel eens iets doorheen. Dat gebeurt ook in boeken van succesvolle schrijvers. Laatst las ik het nieuwste boek van Dan Brown. Ook daarin kwam ik een paar foutjes tegen. Het is niet dat ik bewust op zoek ga naar fouten in een tekst, ze springen er gewoon uit. Terwijl ik een artikel lees, een bericht op social media zie of een boek opensla, valt mijn oog er automatisch op. Alsof mijn hoofd een soort interne spellingschecker heeft die altijd aan staat.

Een goed leesbare tekst

Als je een boek schrijft, of wilt schrijven, dan is goede redactie echt onmisbaar. Het maakt daarbij eigenlijk niet eens uit of je het wilt laten uitgeven of dat je het alleen voor je kinderen, familie of vrienden schrijft. Iedereen leest nu eenmaal liever een verhaal dat prettig en foutloos geschreven is. Daarbij zie je op een gegeven moment je eigen fouten niet meer. Hoe vaak je je tekst ook leest.

Een goed leesbare tekst zorgt ervoor dat de aandacht naar het verhaal gaat, niet naar de fouten. Dat is uiteindelijk waar het om draait.

Kortom: een goed verhaal verdient aandacht en goed Nederlands.