Een intiem kijkje

Laatst noemde een collega mijn boek haast exhibitionistisch. Niet in de negatieve zin, gelukkig, maar wel met een lichte frons van verbazing: “Je geeft zo’n intiem kijkje in je leven…is dat niet moeilijk?”

En eerlijk? Nee. Voor mij voelt het niet moeilijk. Niet vreemd. Niet ongemakkelijk. Want ik heb niets te verbergen. Niet omdat ik perfect ben (verre van dat), maar omdat ik geloof dat delen heling brengt. Voor mij en hopelijk ook voor een ander.

Mijn verhaal, mijn pad, mijn worstelingen, mijn zoeken is niet uniek. Maar het is wel echt. En door het op te schrijven, in romanvorm, geef ik het een vorm die overstijgt. Ik geef mijn ervaringen door, niet als klaagzang of zelfverheerlijking, maar als uitnodiging. Misschien herken je iets. Misschien denk je na over je eigen route. Misschien voel je je iets minder alleen.

Het schrijven zelf is voor mij een proces van verwerken, begrijpen, loslaten. Soms is het pijnlijk, soms bevrijdend, meestal allebei. In zekere zin is het mijn therapie. Maar het verschil is, ik houd het niet in een dagboek voor mezelf. Ik giet het in een verhaal en deel het met de wereld.

Dat is mijn manier. Mijn weg. Mijn nalatenschap.

Ik kan het daarom ook iedereen aanraden. Niet per se om te publiceren of jezelf bloot te geven aan een groot publiek, maar wel om te schrijven. Over wat je kent. Over wat je voelt. Over wat je achter je wilt laten of juist wilt bewaren. Het hoeft geen kunstwerk te zijn. Alleen maar een buitengewoon verhaal – van binnenuit. Omdat zo’n verhaal oprecht, herkenbaar en persoonlijk is. En als het jou raakt, als is het maar een beetje, dan ben ik dankbaar dat ik het heb durven delen.

#buitengewoonverhaalvanbinnenuit # schrijven #boek