Kalmte, rust

Kalmte. Rust.

Twee woorden die mijn moeder vaak mompelde in haar laatste jaren. In de huiskamer van het verzorgingshuis waar ze inmiddels al meer dan vijf jaar haar dagen doorbracht.

Waar ze eerst nog bekendstond als een vrolijke patiënte, veranderde ze langzaam in een bozige mevrouw, ze was het zat, dat zag je aan alles. Maar die woorden bleven: Kalmte. Rust. Als een soort verzet tegen de chaos in haar hoofd. Tegen die rotziekte, Alzheimer.

In mijn tweede boek komt een scène voor waarin ik bij haar langsga. Ze is boos en schreeuwt. Ik leg een hand op haar arm, om haar te kalmeren, maar die slaat ze weg. En ik hoor haar die woorden zeggen. Kalmte, rust. En ik denk ineens: het zijn eigenlijk ook míjn woorden. Of zouden het moeten zijn.

Want eerlijk is eerlijk: net als in boek 1 zit boek 2 weer vol impulsieve beslissingen, onhandige uitspraken, lastige bruiden, goedbedoelde chaos en emoties die alle kanten op stuiteren.

Momenten waarop ‘Kalmte, rust’ de bedoeling was, en ‘Help’ vaak de realiteit.

Toch betrap ik mezelf er tegenwoordig op dat ik het mompel. Kalmte. Rust. Twee woorden. Genoeg om even adem te halen.

ps. De foto rechtsonder is uit de oude doos, toen mijn moeder nog gezond was en ik nog zonder rimpels:-)!