Vandaag is het Vaderdag

Mijn vader overleed in 1991. Pas na zijn dood begon ik me af te vragen wie hij eigenlijk was geweest voordat hij mijn vader werd. Ik ondervroeg zijn broer Ad. Inmiddels is hij ook overleden, maar wat hij mij vertelde is gebleven.

Zoals dit verhaal.

Het speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog. Mijn vader was vijftien jaar oud en woonde in Sint-Oedenrode. Samen met zijn vriend Ben had hij een plan bedacht dat in hun ogen volkomen logisch was: ze zouden een duikboot bouwen. Geen modelbootje, maar een echte duikboot waar ze zelf in konden. En als alles goed ging, zouden ze ermee naar Engeland varen om tegen de Duitsers te vechten.

Maandenlang waren ze bezig. Ze verzamelden oude materialen, sleutelden in een schuur en gebruikten daarbij vrijwel al het gereedschap van mijn opa. Zonder dat hij dat wist overigens.

Toen de duikboot klaar was, werd hij te water gelaten in de Dommel, het riviertje dat door het dorp liep. Het nieuws had zich inmiddels verspreid. Het halve dorp stond op de brug en langs de oevers te kijken.

Voor hen dobberde een wonderlijk bouwsel van oud staal, met een luik bovenop en een gammel motortje achterop. Het was verre van professioneel, maar in de ogen van twee vijftienjarige jongens was het een echte duikboot.

Er werd gelachen, geplaagd en hoofdschuddend toegekeken. Zelfs Duitse soldaten kwamen kijken naar de twee jongens die dachten dat ze een werkende duikboot hadden gebouwd.

Een Duitse soldaat hing over de brugleuning en riep lachend of ze soms Joden in de boot verborgen hadden. Sommige mensen lachten mee, anderen keken gegeneerd een andere kant op.

Mijn vader trok zich er niets van aan.

Samen met Ben klom hij in de duikboot. De spanning langs de waterkant was inmiddels voelbaar. Iedereen keek toe. Toen ging de klep dicht. Langzaam verdween de boot onder water. Eerst werd er nog gelachen. Daarna werd het stil. Er gebeurde niets.

Een paar mannen liepen al richting de oever. Eén van de soldaten klom zelfs op de reling van de brug, klaar om het water in te springen. Iedereen staarde naar de plek waar de duikboot was verdwenen.

Tot ineens het hoofd van mijn vader boven water verscheen. Hoestend en proestend kwam hij boven, even later gevolgd door Ben. De duikboot was direct naar de bodem gezonken, waar hij bleef liggen. Van varen naar Engeland kwam die dag niets meer terecht.

Mijn oom vertelde later dat mijn opa de volgende ochtend woedend was. Al zijn gereedschap lag nog op de bodem van de Dommel. Mijn vader mocht terug het water in om alles op te duiken. Uren is hij ermee bezig geweest.

Maar ik vermoed dat hij het avontuur geen seconde heeft betreurd.

Wat ik mooi vind aan dit verhaal, is dat het me een kant van mijn vader laat zien die ik zelf nooit heb gekend. Toen ik opgroeide lagen de oorlog, de duikboot en de grote plannen al ver achter hem.

Misschien is dat wel het mooiste dat verhalen kunnen doen. Ze brengen even iemand terug die je al heel lang moet missen. ❤️