Wanneer noem je jezelf een schrijver?
Ik weet niet precies wanneer het begon, die gedachte: mag ik mezelf eigenlijk wel schrijver noemen? Het klonk zo officieel. Alsof daar een diploma, een uitgever of minstens een boekenkast vol eigen werk voor nodig was.
Toch schreef ik al lang. Al vanaf de middelbare school vulde ik schriftjes met verhalen, gedachten en observaties. In de loop der jaren probeerde ik me onder verschillende namen te vestigen als tekstschrijver en/of verhalenschrijver; Novascript, Verhalenkracht, Meer dan Schrijven. Achteraf gezien waren het allemaal pogingen om woorden te geven aan iets wat al die tijd al in mij zat: schrijven is niet zomaar wat ik doe, het is wie ik ben.
Schrijven zit in mijn bloed. Het helpt me verwerken wat mijn ogen zien, wat ik voel, wat ik meemaak. Het geeft betekenis aan de dingen die soms te groot of te verwarrend zijn om zomaar te laten passeren. Door te schrijven orden ik, begrijp ik en leef ik intenser.
Twijfel en erkenning
In de jaren daarna werkte ik mee aan twee verhalenbundels en belandde ik zelfs op de shortlist van de Boekenweekwedstrijd. Mooie mijlpalen, waar ik echt trots op was. Maar ook toen zag ik mezelf nog niet als schrijver, meer als iemand die best leuk kon schrijven. Alsof dat woord, schrijver, nog te groot was voor mij.
Als iemand vroeg wat ik deed, zei ik: ‘Ik ben communicatieadviseur.’ Of: ‘Ik ben trouwambtenaar.’ En dat klopt. In allebei die rollen speelt taal trouwens een hoofdrol. Maar het woord schrijver bleef aan me trekken, als iets wat ik nog niet durfde uit te spreken.
Mijn eerste boek
Toen mijn eerste boek uitkwam, dacht ik: Nu mag het.
Nu ben ik officieel auteur. En ja, dat voelde goed. Maar tegelijkertijd, het veranderde eigenlijk niets. Ik schreef al jaren. Het boek was een mijlpaal, maar niet het begin.
Langzaam begon ik te beseffen: schrijver word je niet op het moment dat een uitgever je ‘goed genoeg’ vindt. Schrijver ben je, zodra je schrijft. Zodra je voelt dat je niet niet kunt schrijven. Omdat de woorden ergens binnenin eruit moeten, of iemand ze nu leest of niet (al hoop ik natuurlijk van wel).
Schrijven is geen keuze voor mij, het is een deel van wie ik ben. Een rode draad die altijd al door mijn leven liep, maar waar ik ook regelmatig van wegliep. Toch kwam ik er steeds weer bij terug, omdat het de plek is waar ik waarschijnlijk het meest mezelf ben.
En daarom ga ik nu verder onder mijn eigen naam.
Omdat het tenslotte om mij draait, om mijn stem, mijn verhalen, mijn manier van kijken naar de wereld.
En jij?
En misschien is dat wel een mooie vraag om mee af te sluiten:
Wat betekent schrijven voor jou? Of wanneer noem jij jezelf schrijver? Op het moment dat anderen het van je vinden of op het moment dat je het zelf voelt?
